Sunday, 10 December 2017

ஸ்டாலின் ராஜாங்கத்தின் எழுதாக்கிளவி - நினைவில் நிலைபெறும் வரலாறு (பகுதி - 1)





வரலாறு என்ற சொல்லின் வழியாக நம் நினைவுகளில் சில நிகழ்வுகள் பதியப்பட்டிருக்கின்றன. பெரும் போர்கள் சூறையாடல்கள் நிலம் கைப்பற்றல்கள் முக்கிய ஒப்பந்தங்கள் அந்நியப் படையெடுப்புகள் குறிப்பிட்ட இனக்குழுக்களின் எழுச்சிகள் வீழ்ச்சிகளாக நாம் வரலாற்றை நினைவு கூறுகிறோம். இந்த நினைவு கூறல் வழியாகத்தான் சமகால அரசியல் பிரக்ஞை கட்டமைக்கப்பட்டு அதிகாரத்திற்கான போட்டிகளில் பொருளாதார காரணிகளுக்கு சமமான ஒரு பேரப்பொருளாக இந்த வரலாற்றின் வழி கட்டமைக்கப்பட்ட அரசியல் பிரக்ஞை வந்து அமர்கிறது.
முக்கால் நூற்றாண்டாக ஜனநாயகத்துக்கு பழகிய மக்கள் நாம். ஜனநாயகம் கல்வியை தரப்படுத்தி மன ஒருமையை மனிதர்களிடம் ஏற்படுத்தி இருக்கிறது. ஆகவே சில பார்வை பேதங்களுடன் வரலாறு குறித்த நம்முடைய பார்வை ஏறத்தாழ ஒன்று போலவே இருக்கிறது. கல்வியில் அரை நூற்றாண்டுக்கு முன்பிருந்ததை விட இன்று எவ்வளவோ நாம் முன்னேறியிருந்தாலும் பொன்னியின் செல்வனை ரசித்து வாசிப்பதில் நமக்கு சிக்கலே இல்லை. நம்முடைய கல்வியும் அறிவும் அனுபவமும் ஏறத்தாழ ஐம்பதுகளில் வாழ்ந்த ஒரு தமிழ் வாத்தியாரின் குணநலன்களை பிரதிபலிக்கும் ராஜராஜ சோழனின் பாத்திர உருவகத்தை மறுக்கவோ குறைகூறவோ வைக்கவில்லை. வரலாறு குறித்து அறிவுப்பரப்பில் விவாதங்கள் நடந்தபடியே இருந்தாலும் அவை வெகுமக்கள் தளத்தில் பெரிதாக பரவவில்லை என்பதற்கு இதுவொரு சிறு உதாரணம்.

வரலாற்றைப் பிரக்ஞை என நாம் கொண்டிருப்பது எல்லாம் மேடைகளிலும் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லப்பட்ட ஒற்றை வரிகளையே. சற்றேனும் வரலாற்றை அறியப்புகும் ஒருவன் தமிழகத்தின் அரசியல் பிரக்ஞையை கட்டமைத்த குணாம்சங்களை முதல் படியிலேயே நிராகரித்து விடுவான். நம்முடைய வரலாற்றுப் பிரக்ஞை அவ்வளவு பலவீனமானதாக அவ்வளவு எளிமைப்படுத்தப்பட்டதாக உள்ளது. குடும்பம் பொருளியல் வாழ்வு முறை என பலவற்றிலும் கடந்த ஐம்பது ஆண்டுகளாக நாம் பல மாற்றங்களை கண்டு வந்திருந்த போதிலும்  அரசியல் தளத்தில் பெரும் மாற்றங்களை சந்திக்காததற்கும் புதிய கருத்தாக்கங்கள் வலிமையோடு எழுந்து வராததற்கும் காரணம் நம்முடைய வரலாறு குறித்து அறியும் ஆர்வமின்மையும் கெட்டிப்பட்டு போன எளிய சூத்திரங்களை வரலாறென மயங்கி வசதியின் காரணமாக அத்தகைய எளிய சூத்திரங்களை அடுத்து வருகிறவர்களுக்கு கடத்துவதுமே ஆகும்.
சமூகம் இப்படி இறுகி நிலைத்து நிற்கும் சூழலில் ஜனநாயகம் நம்முடைய அதிகாரத்தை தேர்ந்தெடுக்கும் வழிமுறையாக மாறியிருக்கும் இன்றைய காலத்தில் கறாரான வரலாற்றுப் பார்வையை அதன்வழியாக சமகால சமூக அசைவியக்கங்கள் குறித்த தெளிவை அதன் வழியாக நேர்மையான அரசியல் பிரக்ஞையை மக்களிடம் உருவாக்குவது சிந்தனையாளின் சிந்தனையாளன் என்று தன்னை எண்ணிக் கொள்பவனின் இன்றியமையாத பொறுப்பாகிறது. ஸ்டாலின் ராஜாங்கம் "எழுதாக்கிளவி - வழிமறிக்கும் வரலாற்று அனுபவம்" என்ற தனது நூலின் வழியாக இப்பணியை மிகச்சிறப்பாக முன்னெடுத்திருக்கிறார்.

நூன்முகம்
பன்னிரெண்டு ஆய்வுக்கட்டுரைகளின் தொகுப்பான இந்நூல் "நினைவுகளில் நிலைபெறும் வரலாறு" என்ற முதல் பகுதியில் ஆறு கட்டுரைகளையும் "வாசிப்பில் வசப்படும் வரலாறு" என்ற இரண்டாம் பகுதியில் ஆறு கட்டுரைகளையும் கொண்டுள்ளது. ஸ்டாலின் தலித் கோட்பாட்டாளராகவும் செயற்பாட்டாளராகவும் அறியப்படுகிறவர். தலித்துகள் தங்களுக்கென தனித்த அரசியல் பிரக்ஞையை அடைய வேண்டுமென்பது இந்த நூலின் நோக்கங்களில் ஒன்றாக இருக்கலாம். ஆனால் அதைத்தாண்டி இந்நூல் பொது வாசிப்புத் தளத்திற்கும் பொதுச்சிந்தனைத் தளத்திற்கும் தன்னை நகர்த்திக் கொள்கிறது. அதற்கான காரணம் நூலின் பின்னிருந்து செயல்படும் சமநிலை கொண்ட பார்வையும் சார்புகளும் காழ்ப்புகளும் முன்முடிவுகளும் கலந்துவிடாத மிகக் கவனமான மொழிநடையுமே ஆகும்.

பொதுவாக கட்டுரை நூல்கள்(அல்லது அபுனைவுகள்) ஒரு "தரப்பு" எடுக்காமல் பேசுவது அரிது. புனைவுகள் போல தன்னிச்சையாக அடையப்படக்கூடிய இடங்கள் கட்டுரைகளுக்கு கிடையாது. அவை திட்டவட்டமான நோக்கும் "உடனடி சமூக சலனங்களை" எதிர்பார்க்கும் தன்மையும் கொண்டவை. இதன் காரணமாகவே கட்டுரையாளன் தன் தரப்பினை திடமாக நிறுவிக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. கட்டுரைகளில் "ஆய்வுத்தன்மை" அதிகரிக்கும் போது இந்த தரப்பெடுக்கும் பிரச்சினை வருவதில்லை. ஏனெனில் கட்டுரையாளன் தன் ஆய்வு முடிவுகளை முன் வைப்பவனாக மாறி விடுகிறான். ஆனால் ஆய்வின் செறிவு நிறைந்த மொழி அறிவுத்தளத்துக்குள் மட்டுமே உலவ முடிகிறது. அது மொத்த சமூகத்திற்குமானதாக மாறுவதில்லை. அபூர்வமாக சில நூல்கள் நூலாசிரியனின் சமூகப்பிரக்ஞை மற்றும் ஆய்வு நேர்மையின் காரணமாக இந்த எல்லைகளை கடந்து விடுகின்றன. எழுதாக்கிளவி அத்தகைய எல்லைகளைக் கடந்த அனைவருக்குமான நூல். ஒரே நேரத்தில் ஆய்வாளனின் தரவுகளோடும் அதேநேரம் சமூகத்தின் பொதுப்பிரக்ஞை எதிர்பார்க்கும் சமநிலையுடனும் ஸ்டாலின் ராஜாங்கம் நம்முடன் உரையாடுகிறார்.

சில மாதங்களுக்கு முன்பு நண்பர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருந்த போது ஒரு ஆதங்கத்தில்  தற்செயலாக இப்படிச் சொன்னேன். "ஒன்றரை நூற்றாண்டுக்கு முன் விக்டோரிய பேரரசி இதே நாளில் எங்கிருந்தார் மதியம் உண்பதற்கு என்ன எடுத்துக் கொண்டார் என்ற தரவு கூட சரியாக பதியப்பட்டிருக்கும் அல்லவா?" என்று. சமூகங்கள் அதிகாரத்தில் நிலைபெற எழுத்துப்பூர்வமான ஆவணங்களும் அதையொட்டிய கதையாடல்களும் அவசியமாகின்றன. கல்லூரி விடுதியில் தங்கியிருந்த போது ஒன்றை கவனித்திருக்கிறேன். நண்பர்களின் பெற்றோர்கள் விடுதியறைக்கு நண்பர்களைப் பார்க்க வரும் போது அதிகாரம் மிக்க ஒரு நபரைச் சுட்டி "எனக்கு அவரைத் தெரியும்" என்று பெருமிதமாகச் சொல்வார்கள். இந்தக் குறிப்புக்கு பின்னிருக்கும் மனநிலை எளிதானது. அதிகாரத்துடன் நான் நெருங்கி இருக்கிறேன் என்பது இதன் அர்த்தம். அதிலும் குறிப்பாக மத்திய வயது கடந்த பெண்கள் இதை அதிகம் செய்வதைக் காண முடியும். அதிகாரத்தை ஒட்டிய ஒரு கதையாடலை உருவாக்கிக் கொள்ள அவர்கள் முயல்கிறார்கள். தங்களுக்கென தனித்த கதையாடல்கள் அற்றவர்கள் சமூகத்தில் அதிகாரம் அற்றவர்களாக குரல் மழுங்கியவர்களாக உள்ளனர். எழுத்தில் பதிவு செய்யப்படாமல் விடுபட்டு வெவ்வேறு வகைகளில் மக்களால் நினைவுகூறப்படும் வரலாற்றை ஸ்டாலின் ராஜாங்கம் நம் முன் எடுத்து வைக்கிறார். இந்த நூலின் ஆதார நோக்கங்களில் மற்றொன்று இந்த நூல் அளவுக்கே தீவிரமும் ஆய்வு நோக்கும் கொண்ட "எழுதாக்கிளவிகள்" வரவேண்டுமென்பதே. சமூகத்தின் கதையாடல் ஒற்றைப்படையானதாக  சிலரை சிலாகிப்பதாக அல்லாமல் எல்லாத் தரப்புகளையும் கணக்கில் கொள்ளும் பல்பரிணாமம் கொண்டதாக உயிர்ப்பும் வளர்ச்சிக்கான தாகமும் கொண்டதாக மாற வேண்டும் என்பதாக இந்நூலின் திரண்டெழும் உண்மையை நான் தொகுத்துக் கொள்கிறேன்.


நினைவில் நிலைபெறும் வரலாறு பகுதி ஒன்று

மூன்று நாயகர்களின் கதை

சென்ற நூற்றாண்டின் மூன்று வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் வெவ்வேறு காரணங்களுக்காக நிகழ்ந்த உரிமைக்கான போராட்டங்களின் நாயகர்கள் திட்டவட்டமான எழுத்து வடிவில் இல்லாமல் சிந்துப்பாடல்கள் வழியாக நினைவுச்சின்னம் அமைப்பதன் வழியாக சிலை நிறுவுவதன் வழியாக நினைவில் கொள்ளப்படுவதன் சித்திரத்தை அளிக்கிறது முதல் கட்டுரையான சிந்து சிலை சின்னம். சுதந்திரம் பெறுவதற்கு இருபது வருடங்கள் முன் ராணுவத்தில் பணியாற்றித் திரும்பிய குப்புசாமி என்பவரின் மீது தொடுக்கப்பட்ட தொடர் தாக்குதல்களைத் தாண்டி அவர் வென்றதை நினைவில் கொண்டு எழுதப்பட்ட "தற்காப்புச் சிந்து" பாடலை ஸ்டாலின் ஆதாரமாகக் கொள்கிறார். அதனைத் தொடர்ந்து சென்று வழக்கு சம்பந்தப்பட்ட ஆவணங்களைத் திரட்டி பதிவு செய்கிறார். இது ஒரு வெற்றியின் கதை. ஆனால் நடுகல்  அமைக்கப்பட்டு வணங்கப்படும் 1987-ல் கொல்லப்பட்ட வஞ்சிநகரம் கந்தனுடையது அப்படிப்பட்டதல்ல. ஒரு தலித் குவாரி எடுத்து தொழில் நடத்துவதை அனுமதிக்கமுடியாத மேட்டிமை மனநிலைக்கு கந்தன் பலியாகிறார். அடுத்ததாக கடலூர் மாவட்டம் காட்டு மன்னார்குடியில் அடையாளங்கள் ஏதுமற்ற மார்பளவு சிலையாக நின்று கொண்டிருக்கும்  பாண்டியனின் கதையும் கந்தனை ஒத்ததே. துக்க நிகழ்வுகளுக்கு பறையடிக்க மறுத்ததால் நடந்த கலவரத்தில் பாண்டியன் 1985-ஆம் ஆண்டு கொல்லப்படுகிறார்.

இச்சம்பவங்கள் இன்றளவும் மக்களால் நினைவில் கொள்ளப்பட்டாலும் இவற்றை எழுத்தில் பதிந்ததன் வழியாக ஸ்டாலின் இவற்றை என்றென்றைக்குமானதாக மைய வரலாற்றுக்கு இணையாக பயணிக்கக்கூடிய மாற்று வரலாறாக நம்மிடையே கொண்டு வந்து சேர்க்கிறார். இந்த மூன்று நாயகர்களும் வெவ்வேறு காலங்களில் வெவ்வேறு சமூக பொருளாதார  அந்தஸ்து கொண்டவர்களாக வாழ்ந்த போதிலும் மரபான அமைப்பை உடைக்க முயலும் போது தாக்கப்பட்டிருக்கின்றனர்(குப்புசாமி). கொல்லப்பட்டிருக்கின்றனர்(கந்தன், பாண்டியன்). குப்புசாமி ராணுவத்தில் பணியாற்றியவர் ஆதலால் அந்த ஒழுங்குகளை மக்கள் வாழ்வில் கொண்டு வர முனைந்திருக்கிறார். கந்தன் மரபான ஆதிக்க சாதிகள் கைப்பற்றி வைத்திருந்த தொழிலில் மேலெழ நினைத்திருக்கிறார். பாண்டியன் பிறப்பு சுமத்திய அடையாளத்தை சூட மறுத்ததால் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்.

இக்கட்டுரையின் வாயிலாக ஸ்டாலின் ராஜாங்கம் எதிர்பார்க்கக்கூடியது ஒன்றே. வெகு மக்கள் நினைவுகளில் பதியப்பட்டிருப்பவற்றை அக்காலகட்டத்தின் பிற தரவுகளோடு ஒப்பிட்டு சம்பவங்களை எழுத்து வடிவில் பதிவு செய்வது. தலித் செயற்பாட்டாளர்களுக்கும் சிந்தனையாளர்களுக்கும் தன் செயலை முன்னுதாரணமாக நிறுத்தி ஆசிரியர் சொல்லும் செய்தி இது.

மாற்றுரு கொள்ளும் மாமனிதர்கள்
ஸ்டாலின் ராஜாங்கத்தின் எழுத்துக்களின் ஆதார நோக்கங்களில் ஒன்றாக நான் கருதுவது மக்களிடமிருந்து அந்நியப்பட்டு நிற்கும் சமூகம் சார்ந்த அறிவுஜீவிகளுக்கான சொல்லாடலை மக்களின் உணர்வுகள் எதிர்வினைகள் வழியாக புரிந்து கொள்ள முயல்வது. சிந்தனையை வெறும் மூளை விளையாட்டு என்ற எல்லையிலிருந்து விடுவித்து அந்த சிந்தனைகள் உருவாகும் கள எதார்த்தம் நோக்கிச் செல்கிறார் ஆசிரியர். வரலாற்றை வழிமறிக்கும் வெகுமக்கள் நினைவுகள் என்ற கட்டுரை ஆனந்த தீர்த்தர், ஜார்ஜ் ஜோசப், பென்னி குயிக் என மூன்று "அந்நிய" ஆளுமைகளை (தமிழ்நாட்டை பொறுத்தவரை) அறிமுகம் செய்கிறது. அரிஜன சேவா சங்கத்தில் ஆறு ஆண்டுகள் பணியாற்றிய நாராயண குருவின் சீடரான ஆனந்த தீர்த்தர் பற்றிய எழுத்துப் பதிவுகள் குறைவு. 

சிந்தனையாளர்,கவிஞர்,செயற்பாட்டாளர் என ஒவ்வொருவர் வாயிலாக திரட்டப்படும் ஆதாரங்களும் நூல்கள் மூலம் பெறப்படும் சித்திரங்களும் ஒருவகைப்பட்டதாக இருக்க ஆனந்த தீர்த்தர் செயல்பட்ட மதுரை மேலூருக்கு அருகில் உள்ள ஒரு தெருவில்  வெகுமக்கள் நினைவுகளில் இருந்து பெறப்படும் சித்திரம் வேறானதாக இருக்கிறது. அவரது பெயரை குழந்தைகளுக்கு சூட்டுவது அவரை "சுவாமி" என அழைத்தது என அனைத்தையும் மக்கள் நினைவில் கொண்டுள்ளனர். அதேநேரம் ஒரு போராட்டத்தின் போது ஆனந்த தீர்த்தருக்கு காலில் எலும்புமுறிவு ஏற்பட்டதை மறக்காமல் குறிப்பிடுகின்றனர்.

அடுத்ததாக ஜார்ஜ் ஜோசப். முத்துராமலிங்கத் தேவர் குற்ற பரம்பரை சட்டத்துக்கு எதிராக இருந்தார் என்ற காரணத்தை முன்னிட்டு  அவர் நினைவுகூரப்படுகிறார் என்ற பிம்பத்தின் மூலம் முனை கொண்டிருக்கும் சாதிய ஒருங்கிணைதல்களில் அவர் பெயர் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதை ஜார்ஜ் ஜோசப்பை கொண்டு விளக்குகிறார் ஆசிரியர். மதுரையில் வைகையாற்றுக் கரையில் காந்தி சிலைக்கு அருகே இருக்கும் ஜார்ஜ் ஜோசப்பின் சிலையை பெரும்பாலானவர்களால் அடையாளம் காண முடிவதில்லை என்பதையும் காங்கிரஸ்காரரும் பிரமலைக் கள்ளர்களுக்காக குரல் கொடுத்தவருமான அவரது பெயர் எழுத்துப் பதிவுகளில் இல்லாமலாகியிருப்பதைப் பின்பற்றிச் செல்லும் ஆசிரியர் அவர் பெயர் பிரமலைக் கள்ளர் சமூகத்தில் "ரோசாப்பூ" என்று மருவி நினைவு கூறப்படுவதை சுட்டுகிறார்.

முல்லைப் பெரியாறு சிக்கல்களின் போது அடிபடும் பெயராக மாறியிருப்பதால் பென்னி குயிக் இன்று அரசின் வழியாகவும் முன்னிறுத்தப்படும் ஆளுமையாக மாறியிருக்கிறார். ஒரு பிரிட்டிஷ் பொறியாளரை மக்கள் நினைவில் கொள்ளும் முரணை ஸ்டாலின் இக்கட்டுரையில் விளக்குகிறார். அதிலும் கிறிஸ்துவரான பென்னி குயிக் இந்துவத்தின் அடையாளமாக கட்டமைக்கப்படும் விநாயகர் ஊர்வலத்தில் எடுத்துச் செல்லப்படும் நகைமுரணை சொல்கிறது இப்பகுதி.
தமிழர் மண்ணின் மைந்தர் போன்ற அடையாளங்கள் தீவிரமாக கட்டமைக்கப்பட்டு பின்பற்றப்படும் காலத்தில் தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை அந்நியர்களான இந்த மூவரையும் வெகுமக்கள் அதிலும் அதிகாரத்தில் பங்கேற்கும் வாய்ப்பற்றவர்கள் நினைவில் கொண்டிருப்பதை முன்னிறுத்துவது தலித் விவாதங்களை ஒட்டிய காந்தி-அம்பேத்கர் இருமைகளைக் களைவதோடு வரலாற்றின் சிக்கலான போக்கினையும் வசதியும் சுயநலமும் கருதி மறைக்கப்படும் முக்கிய ஆளுமைகளை அறிய வேண்டிய பொறுப்பினை நம்மிடம் கோருகிறது. 
பிராமணர், மலையாளி, வெள்ளைக்காரர் என இன்றைய தமிழ்நாட்டு அரசியலுக்கு ஒவ்வாத அடையாளங்களை பிரதானப்படுத்துவதன் மூலம் மைய அரசியல் களத்தில் பன்மையையும் கோருகிறது இக்கட்டுரை.

பாவனைகள் உணர்த்தும் உண்மை
போராட்ட உணர்வை வன்முறை உணர்வோடு இணைத்துப் புரிந்து வைத்திருக்கும் ஒரு காலத்தில் வாழ்ந்து வருகிறோம். உண்மையில் போராட்ட உணர்வென்பது தனக்கான நீதி மறுக்கப்பட்டதாக உணரும்போது மனிதனிடம் இயல்பாகவே கிளர்ந்தெழும் ஒரு எதிர்ப்புணர்வு மட்டுமே. அதனை வன்முறையானதாக ஆபத்தானதாக மாற்றிக் காட்டுவதில் அவ்வுணர்வுக்கு எதிராக நிற்கும் அமைப்பும் ஓரளவு பங்கு வகிக்கிறது. கட்சி போன்ற பெரும் அமைப்புகள் இந்த போராட்ட உணர்வுக்கு தீனி போட்டு வளர்த்துக் கொண்டிருக்க முடியாது. வெகுமக்கள் அல்லது பெரும்பான்மையினருக்கு தோதான உருவகங்களை அல்லது பிம்பங்களை கட்டமைப்பதன் வழியே ஒரு தலைவர் எப்படி நினைவுகூறப்பட வேண்டும் என அமைப்புகள் தீர்மானிக்கின்றன. 

"கக்கன்,சிவாஜி சிலைகள்" என்ற மூன்றாவது கட்டுரையில் பணிவான காலில் செருப்பு கூட இல்லாத ஆளுமையாக கக்கனின் சிலையும் கம்பீரமான ஆளுமையாக சிவாஜி கணேசனின் சிலையும் வடிவமைக்கப்பட்டிருப்பதை ஸ்டாலின் ராஜாங்கம் குறிப்பிடுகிறார்.  கக்கனின் அரசியல் வரலாற்றை சுருக்கமாக விவரிக்கும் இக்கட்டுரை கக்கனுக்குப் பிறகு முதுகுளத்தூர் கலவரங்களின் முகம் மாறுவதை அடிக்கோடிடுகிறது. அதேநேரம் அதிகாரம் கட்டமைக்கும் "பணிவான ஆளுமை" கொண்ட கக்கன் என்பதை அவர் சமூகம் எவ்விதத்திலும் நினைவில் கொள்ளவில்லை. அவரை நினைவில் நிறுத்த எந்த முயற்சியையும் மக்களும் எடுக்கவில்லை என்பதை சுட்டி நிற்கிறது இக்கட்டுரை.

கருத்தியல்களுக்கு வெளியே உலவிய தலைவர்கள்
தஞ்சை மாவட்டம் கும்பகோணத்துக்கு அருகில் உள்ள திருப்பனந்தாள் எனும் வட்டாரத்தைச் சுற்றி இயங்கி வந்த நீலப்புலிகள் அமைப்பின் தலைவர் டி.எம்.மணி ஜூன் 5 2015 ஆண்டு இறக்கிறார். அவருடைய அமைப்பு குறித்தும் கருத்தியலைக் கொண்டு தங்களை பிம்பங்களாகக் கட்டமைத்துக் கொள்ளும் "பேரளவு தலைவர்களுக்கும்" டி.எம்.மணி போன்ற மக்களுடன் நெருங்கிப் பழகும் வாய்ப்பிருக்கும் வட்டாரத் தலைவர்களுக்குமான வேறுபாட்டையும் இக்கட்டுரை விவரிக்கிறது. முஸ்லிமாக மதம் மாறி உமர் ஃபாருக் என்ற பெயருடன் உயிர் துறந்த டி.எம்.மணி போன்ற தலைவர்களை வட்டார அளவில் கண்டறிவதும் அவர்களை பதிவு செய்வதன் வழியாகவும் இணை வரலாறொன்றை உருவாக்க அறைகூவுகிறது இக்கட்டுரை.

பொன்னுத்தாய் ஸ்கூல்
அறுபது வருடங்களுக்கு முன்னர் பொன்னுத்தாய் என்ற தலித் பெண் தொடங்கிய பள்ளியின் வரலாற்றை விவரிக்கிறது இக்கட்டுரை. பொன்னுத்தாய் கல்வி கற்பதற்கும் ஆசிரியையாக பணியில் அமர்வதற்கும் தடையெதுவும் இருந்திருக்கவில்லை. ஆனால் ஒரு கலவர வழக்கில் அவர் கணவர் கைது செய்யப்பட்ட போது பொன்னுத்தாய் போராடி அவரை மீட்கிறார். அவரது பணி பரிபோகிறது. பின்னர் அவரே தொடங்கி நடத்திய பள்ளியையும் அப்பள்ளி எதிர்கொண்ட சிக்கலையும் இன்று மூடப்படும் நிலையில் உள்ள (மூடப்பட்டும் இருக்கலாம்) பள்ளியின் சூழலையும் விவரித்துச் செல்லும் கட்டுரை அறுபதாண்டுகளுக்கு முன்னதாக ஒரு பள்ளியைத் தொடங்கி நடத்திய தலித் பெண்மணியின் துணிச்சலையும் நிமிர்வையும் பதிவு செய்யமால் விட்ட தலித் இயக்கங்களின் மீதான கோபத்தையும் கொண்டுள்ளது.
பௌர்ணமி குப்புச்சாமி

டி.எம்.மணி போலவே பௌர்ணமி குப்புச்சாமியும் இறந்த பிறகே இக்கட்டுரை எழுதப்பட்டுள்ளது. ஆனால் அஞ்சலிக் கட்டுரையாகவோ புகழ்ச்சி உரையாகவோ அல்லாமல் குப்புச்சாமி அவர்களின் பணியை மிக விரிவாக அறிமுகம் செய்கிறது இக்கட்டுரை. அயோத்திதாசரின் பௌத்தத்துக்கும் அம்பேத்கர் முன் வைத்த பௌத்தத்துக்கும் இடையேயான இடைவெளிகளை நிரப்பும் வகையில் அவரது எழுத்து அமைந்திருப்பதை ஸ்டாலின் ராஜாங்கம் பதிவு செய்கிறார். 1987 ஆம் ஆண்டு தொடங்கி தொடர்ச்சியாக குப்புச்சாமி அவர்கள் நடத்திய பௌர்ணமி எனும் இதழ் அதில் எழுதிய ஆளுமைகள் அயோத்திதாசரின் பௌத்தம் திராவிட இயக்கத்துக்கு முந்தைய தலித் அரசியல் வரலாறு என பலவற்றைப் பதிவு செய்திருக்கும் ஒரு ஆவணக் களஞ்சியமாகவும் குப்புச்சாமி திகழ்ந்திருக்கிறார்.
சமகால தலித் அரசியல் இயக்கங்கள் குப்புச்சாமி போன்ற முன்னோடி சிந்தனையாளர்களிடம் இருந்து அறிய வேண்டியவற்றையும் அவர்கள் கவனப்படுத்து வேண்டிய தேவையையும் குறிப்பிடுகிறார்.

இக்கட்டுரையுடன் நூலின் முதல் பகுதியான நினைவில் நிலைபெறும் வரலாறு முடிகிறது. செயற்பாட்டாளர்கள், தலைவர்கள், சிந்தனையாளர்கள் என கடந்த நூறாண்டுகளில் பன்முகம் கொண்ட ஆளுமைகளின் வழியாக உருவான ஒரு வரலாறு இப்பகுதியை படித்து முடிக்கும் போது துலங்கி வருகிறது. பெரும்பாலான செயற்பாட்டாளர்களின் களம் மதுரையைச் சூழ்ந்ததாக உள்ளது. காந்திய மக்கள் இயக்கம் ஆனந்த தீர்த்தர் எல்.இளையபெருமாள் என விரிவான பணிகளை மேற்கொண்ட இயக்கங்களும் மனிதர்களும் மறக்கப்பட்டிருப்பதை உணர முடிகிறது. இறுதியாக இப்போது நினைவுக்கு வரும் தகவல். கல்லூரியில் முதலாமாண்டு என்னுடன் அறையைப் பகிர்ந்து கொண்ட தோழனின் பெயரும் இளையபெருமாள் தான். விழுப்புரம் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவன். வரலாறு எப்படியெல்லாமோ முடிச்சிட்டுக் கொள்கிறது. 

ஒளிர்நிழல் விமர்சனம் - அனோஜன் பாலகிருஷ்ணன்



“ஒளிர் நிழல்” அளவில் சிறிய நாவல், எனினும் அடர்த்தியானது. சுரேஷ் சகவயதில் இருக்கும் எழுத்தாளர். இது இவரது முதல் நாவல். மிகத்தீவிரமான வாசிப்பிலும் இலக்கிய இயங்கு தளத்திலும் இருப்பவர். இவரது மனிதர்களின் உணர்வுகள் மீதான பார்வை என்பது சமகாலத்தில், சகவயதில் உள்ளவர்களாலோ அல்லது அதற்குச் சற்று மேலே உள்ள எழுத்தாளர்களாலோ இத்தனை நுட்பமாக எழுதப்படவில்லை என்றே துணிந்து சொல்லவைகின்றது.
ஒரு கலைஞனை சக நண்பனாக இலக்கிய உலகில் வரவேற்பதை மகிழ்வுடன் பதிவுசெய்கிறேன்.






Friday, 1 December 2017

ஒளிர்நிழல் - எதிர்வினைகள் மற்றும் விமர்சனங்கள்

தனிப்பட்ட முறையில் எனக்கும் முகநூலிலும் ஒளிர்நிழல் நாவல் குறித்து வந்த எதிர்வினைகள் மற்றும்  விமர்சனங்களை தொகுத்துள்ளேன். நாவல் குறித்த பார்வையை பகிர்ந்து கொண்ட எழுத்தாளர்களுக்கும் வாசகர்களுக்கும் நன்றி.

அனிதா

வணக்கம். 

சற்று முன்பு உங்கள் ஒளிர் நிழல் நாவலை நிறைவு செய்தேன். வெகு சிறப்பாக இருந்தது என்ற ஒற்றை வரி நிச்சயமாக போதாது.

வாசகர் சொல்ல வேண்டிய அனைத்தையுமே நீங்களே மகேந்திரன் முத்துசாமி கடிதம் வாயிலாகவும் ஜெயக்குமாரின் உரை மூலமாகவும் சொல்லி விடுகிறீர்கள். இனி புத்தகம் பற்றி நான் சொல்ல வேண்டியவற்றை சொன்னால் அது உங்கள் வரிகளையே உங்களுக்கு திருப்பி சொல்வது போலத்தான். 

ஒளிர் நிழல் உண்மையிலேயே எழுதாத அத்தியாயங்களை தன்னுள் கண்டுணர உதவும். ஓர் நிறைவை தருகிறது. எனவே நீங்கள் உங்கள் தோளினை பலமாகவே தட்டி கொள்ளலாம். 

ஒரு சிறந்த புனைவு வாசிப்பவரையும் ஏதோ ஒரு விதத்தில் ஒரு பொருத்தமான கதாபாத்திரமாக்கி கதையோடு ஒன்ற வைத்து விடுகிறது. என்னையும் அவ்வாறு தான் செய்துவிட்டது.

மலம் பற்றிய வர்ணனையையும் பெண்கள் எப்போது வெகு அழகாகவும் கவர்ச்சியான தோற்றமும் கொள்வார்கள் என்ற வார்த்தைகளிலும் உங்கள் சிந்தனையும் மொழியும் அபாரம். சிலாகிக்க நூல் முழுவதும் ஏகப்ப்பட்ட அம்சங்கள் இருக்கின்றது எனக்கு சொல்ல தெரியவில்லை.

உங்கள் அடுத்த படைப்பும் வெளியாகிவிட்டதாக அறிகிறேன். வாசிக்கும் வாய்ப்பு இல்லாமல் போவது துரதிஷ்டமே. என் செய்வேன்.

என் மனமார்ந்த வாழ்த்துகளும் அன்பும்.

நன்றி

விஷ்ணு பிரகாஷ்

சுரேஷ் பிரதீப்பின் - "ஒளிர் நிழல்"

       நெருங்கிய உறவினர்கள், நண்பர்கள் இறந்த போது கூட மனதில் துயரம் ஏற்படுவதில்லை என்பதை கவனித்திருக்கிறேன். மனிதன்  பெரும்பாலும் பிறர் மரணங்களுக்காக துயரம் கொள்வதில்லை. சில மரணங்கள் நம்மை மரணத்தை பற்றி நினைக்கச் செய்து ஒரு வித பயத்தினை மனதில் ஏற்படுத்துவதுண்டு. துக்க விசாரிப்புகள் அபத்தமாகவே தோன்றுவதுண்டு. அதையும் மீறி சூழல் நம்மை ஒருவித உணர்வுகளுக்கு கொண்டு செல்லும். மனிதன் முழுக்க சுயநலம் மிகுந்தவன் என்பதை மறக்கச் செய்ய சற்றே மழுங்கச் செய்யவே நமது சமூகத்தின் பெரும்பாலான நூல்கள் முயன்று கொண்டிருக்கின்றன.

       சில நூல்கள் முற்றிலும் இருளை நோக்கி பேசும்போது ஒருவித அச்சத்தை அடைகிறோம். மனித இயல்புகளின் போலித்தனங்களை விலக்கி அதன் உக்கிரத்தை காட்டும் படைப்புகள் நம்மை மறு விசாரணை செய்கின்றன. அனைத்தையும் விலக்கி இருளின் முன் நிற்க வைக்கின்றன. தந்தையின் மரணத்திற்கு பின் தற்கொலை செய்து கொள்ளும் சுரேஷ் பிரதீப்பின் ஒளிர் நிழல் அப்படிப் பட்ட ஒரு நாவல்.
வெகு நாட்களாக வாசிக்க நினைத்திருந்தாலும் சற்றே பொறாமையின் காரணம் வாசிப்பதை தள்ளிப் போட்டுக் கொண்டே இருந்தேன்.
நாவலில் பெரியண்ணனிலிருந்து குணா வரை நான்கு தலைமுறைகளின்  வரலாறும் அவை எதிர்கொண்ட எதிர் கொள்ளும் சிக்கல்களும் ஒரு இழையாக ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது.

       நாவலின் சிக்கலான கட்டமைப்பை தாண்டி சக்தி, குணா, அருணா, வெற்றி நான்கு முக்கியமான கதாபாத்திரங்களின் மூலமாக நாவலை உள்வாங்கிக் கொள்ள முயல்கிறேன்.

      சக்தி எல்லாவற்றையும் வரையறை செய்கிறான். பொருளியல் அடிப்படையில்  சமூகம் பற்றி சிந்திக்கிறான். ஆனால் அவன் தன் அருணாவை பாலியல் ரீதியாக சுரண்டுகிறான். அதற்கு அவளும் ஒத்துழைப்பு கொடுக்கிறாள். அதற்கே உரிய பாசாங்குகளை இருவரும் அடியாழத்தில் உணர்ந்து கொண்டே இருக்கிறார்கள். ஆனால் அதற்கு அப்பால் இருக்கும் சக்தியை அவளால் வெல்ல முடியாத போது வன்மம் கொள்கிறாள். தன் இயலாமையை உணரும் தருணத்தில் தன் கணவனோடு இயல்பாக இணைந்து கொள்கிறாள்.

      குணா காவலாளி சுந்தரத்தின் தற்கொலையை கண்ட பின் வாழ்வின் அலைக்களிப்புக்குள் சிக்கித் தவிக்கிறான். வாழ்க்கையின் உள்ளே நுழையத் தயங்கும் தயக்கமும் தாழ்வு மனப்பான்மையும் கூச்சமுமாக நிற்கிறான்.

சக்தியின் குரூரம் அரசியலில் அவன் பிரவேசம் தீர்க்கமாக சித்தாந்த ரீதியாக தன்னை காட்டிக்கொள்ளும் திறமை, பின்னாளில் அருணாவின் இரண்டாவது பெண் குழந்தை தனக்கு பிரச்சினையாக வரும் என்பதை அறிந்து தீர்த்துக் கட்டுவது, அதன் பின் வரும் பிரச்சனைகளை அரசியல் ரீதியாக எதிர் கொள்வது எங்கும் இருளை நோக்கி தீர்க்கமாகச் செல்கிறான்.

வெற்றியின் தடம் புரண்ட வாழ்க்கை அதன் காரணமாக கோமதியின் மீதான குரூரம் தண்டனையில் மாட்டிக்கொள்வது ஒருபுறமும் அவனை விட குரூரமாக இருக்கும் சக்தி தன் அறிவால் நேர்த்தியாக மாட்டிக் கொள்ளாமல் குற்றத்தில் ஈடுபடும் குரூரம் மறுபுறமுமாக தொட்டுச் செல்கிறது.

     குணாவிடம் மட்டுமே ஒளியின் சாயல் தென்படுகிறது. அவனை மையமாக வைத்து அனைத்தும் நகர்கின்றன. அவனின் மனமும் இருளின் பிரதிபலிப்புகளை கண்டாலும் அவன் பாதை மாறுவதில்லை.

      அருணா குணாவை திருமணம் செய்து கொள்வது சக்தியை வெல்லும் பொருட்டா?
அல்லது குணா அருணாவின் கணவரும் குழந்தையும் கொல்லப்பட்டதின் நியாயம் கேட்பது தன்னை கண்டடைந்து கொள்ளும் பொருட்டா?

     தன் தனித்த மொழி நடையின் மூலம் இயல்பாக மனித மனங்களின் ஆழங்களை பிரதிபலிக்கிறார் சுரேஷ். வாழ்த்துக்கள்.

Ashok Santhanam

ஒளிர்நிழல் / OlirNizhal

Just completed reading the novel, I just wanted to write the immediate thoughts that rise in my head after finishing it. The greatest strength of the novel is the razor sharp language of the writer, hard to believe it is his first novel in Tamil. Such clarity and seamlessness in writing. The portions in the novel where he captures the darker emotional turmoil are brilliant. Especially the multilayered emotions underpinning any act. There is an underlying darkness in the novel, especially the way the emotions are deconstructed to really show the starker realities. But it is no way shocking, as you read it you only feel they are real. That is a real hallmark of any literary work to bring it to our own notice the things we always knew.
The strength of the novel is in the ease with which the writer has effortlessly traveled into the many layers of the character’s subconscious.

The novel is a metafiction about the writer’s novel OlirNizhal, like a novel within another novel. This creates this confusion of which is real and which is fictional, in a way life itself is a fiction we create for ourself is the underlying premise of the novel. We are constantly creating a fictional account of ourself, it is only through our stories we say ourself we come to know who we are. Also the stories we don’t even acknowledge also reveal much more about who we really are. This duality and fictional nature of our life come out really well due to the metafiction form of the novel.

Although it has a dalit social life as its platform, it is a novel of the individual, it has very little substance to read it as a social novel.

அகில்குமார்

சுரேஷ் பிரதீப்பின் ஒளிர்நிழல்:

தொண்ணூறுகளுக்குப் பிறகு பிறந்த தலைமுறையின் வாழ்வு கொஞ்சம் பரிதாபகரமானதுதான். ஆனால் அதே வேளையில் அதற்கு முன் பிறந்தவர்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு இருந்தார்கள் என்று சொல்லிவிட முடியாது. பொருள் சேர்த்தல் என்பது அந்தந்த சூழலுக்கேற்ற பேராசை மனப்பான்மையுடனே இருந்திருக்கிறது. ஆனால் தனியார்மய, உலகமயத்தின் விளைவுகளால் இந்தப் பேராசை அதன் அதியுட்சத்தை அடையும் காலம் தொண்ணூறுகளாக ,இரண்டாயிரமாக இருந்திருக்கிறது. மென்பொருள் துறையின் வளர்ச்சியும் அது உருவாக்கும் புதிய பணக்காரர்களும் அனைவரையும் பிரமிக்க செய்ய வீதிக்கொரு பொறியியல் கல்லூரி துவங்கப்படுகின்றது. பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு தேவையைவிட அதிகமாக ஆட்கள் கிடைக்க, சம்பளம் குறைகிறது. தரமற்ற கல்வியின் மூலம் உருவாக்கப்படும் மாணவர்களைத் தேர்வு செய்ய நிறுவனங்கள் தயங்குகிறது. வேலை இருந்தாலும் தகுதியின்மை காரணமாக நிரப்ப ஆள் இல்லாததால் வேலையின்மை உருவாகிறது. வேலையின்மையின் காரணமாக மன உளைச்சல் ஏற்படுகிறது. ஒட்டுமொத்த சமூக வெறுப்பாக இது திரும்புகிறது. அது அமைப்புகளின்மீது நம்பிக்கையை இழக்கச் செய்கிறது. வாழ்வின் மீதும், ஒவ்வொரு தனிமனிதரின்மீதும் இது வெறுப்பை ஏற்படுத்துகிறது. இப்படிப்பட்ட காலகட்டத்தில் எழுதவரும் ஒருவரின் எழுத்து இதன் பாதிப்புகளைக் கொண்டதாகத்தான் இருக்க முடியும். அது லட்சியவாதங்களை அலட்சியம் செய்கிறது. " முற்றொழுங்கின் மீதான கற்பனைகள், நூறு சதவீதத் திறன் அடைவதற்கான போலியான லட்சியவாதங்கள் இளவயதில் ஏன் கொடுக்கப்படுகின்றன? நான் அடையாததை என் சந்ததி அடையட்டும் எனும் எளிய மூதாதையின் எண்ணமா அது?" என்று கேட்கிறது.அது வெறும் எண்ணமல்லாமல் போலியான செயல்கள்மூலம் தன்னைச் சார்ந்த அமைப்பொன்றின் உறுப்பினரைக் கொண்டு பெருமை அடைவதாகவும், அவரைப் பயன்படுத்தி பொருளியல் தேவையை பூர்த்தி செய்துகொள்வதாகவும், ஒருவகையான பயன்படுத்திக் கொள்ளலாகவும் எஞ்சுகிற பொழுது அந்த அமைப்பு தேவையா என்ற எண்ணம் எழுகிறது.

ஆக ஒட்டுமொத்தமாக குடும்ப உறவுகள் பொருளியல் சார்ந்ததாக மாறிவிட்ட காலத்தில் பெற்றவர்கள் குழந்தைகளுக்கு செய்யும் செலவை ஏன் கணக்கு வைத்து வசூலிக்கக்கூடாது என நாவல் கேள்வி எழுப்புகிறது. பிறப்புறுப்பில் விந்தை செலுத்தும் எளிய செயல்தானே காதல் என்று கேட்பதற்கு விடையாகவே சக்தி என்ற கதாபாத்திரத்தை படைத்து அருணாவில் விந்தை செலுத்துகிறது. அதற்கு முரணியக்கமாக குணாவை உலவ விடுகிறது. இருத்தலிய, அபத்தவாத கூறுகள் இந்நாவலில் தொடர்ந்து வருகின்றன.அறம் என்பது என்ன? அது அவரவரை பொறுத்ததுதானே என்ற கேள்வி எழுகிறது.

நிழலின் தன்மையாக ஒளிர்தல் இல்லாத பட்சத்திலும் அப்படி மாற்றிக்கொண்டு வாழ வேண்டியதன் தேவை இங்கு இருக்கிறது. அந்த நடிப்புதான் நாவலில் வரும் சுரேஷின் தந்தை இறந்தபிறகு சுரேஷ் அக்காவையும், அண்ணனையும் கட்டி அழுவதும் , சக்தி அருணாவிடம் காட்டுவதும், அருணா சக்தியிடம் காட்டுவதும், 
அருணா சந்திரசேகரிடம் காட்டுவதும், மீனா குணாவிடம் காட்டுவதும் , ஆனால் இயல்பென்ற ஒன்று எது என்ற கேள்வியும் எழத்தான் செய்கிறது. இது இயல்பா என்றெண்ணும்போதே அது இயல்பில்லாமல்தான் போய்விடுகிறது. இதை திட்டமிடாத நடிப்பென்று சொல்லலாம். ஆனால் சக்தி இளைஞர்களிடத்தில் சொற்பொழிவாற்றிவிட்டு காரில் சென்று சிரிக்கும்போது அது திட்டமிட்டதாகிறது. இருந்தாலும் சரி, தவறுகளை நோக்கி இதை எடுத்துச்செல்லாமல் தனிமனித இருத்தலின் தேவைக்கான கூறாக மட்டுமே இதைப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. இப்படிப்பட்ட விளைவென்பதே சமூகத்தின், உறவுகளின் மீதான நம்பிக்கையின்மையில் உருவானதாக இருக்கிறது. இப்படித்தான் வாழ முடியுமா என்ற கேள்வியும் எழத்தான் செய்கிறது. அதுதான் சுரேஷ் பிரதீபை அத்தனை ஒழுங்குகளும் ஒழுங்கின்மைகளே என சொல்ல வைப்பதாய் தோன்றுகிறது. இதனால் அறம் என்பதே கேள்விக்குறியாகிறது. அறம் என்பதே இல்லையென்பதைத்தான் இது ஆமோதிக்கிறது.

மனித அக உணர்வுகளை எழுதுவது சுரேஷ் பிரதீப்பிற்கு இயல்பாக கைகூடி வருகிறது. அதுவே அவரது பலம் என்று தோன்றுகிறது. ஆனால் மற்ற இடங்களில் அவரது நடை சற்று மாறுபட்டு மிகவும் எளிய நடையாகிவிடுகிறது. இந்த நாவலுக்கு மையம் அமைந்துவிடக்கூடாதென்றுதான் இந்த வடிவத்தை அவர் தேர்ந்தெடுத்தாரென்று தோன்றுகிறது. காலத்தை முன்பின்னாகப் போட்டாலும் தவிர்க்கமுடியாமல் மையம் உருவாகிவிடுகிறது. இந்த வடிவமே கதாபாத்திரங்கள் யார் எவரென புரிந்துகொள்வதில் சிக்கலை ஏற்படுத்தியதாகத் தோன்றுகிறது. நாவலின் முதல் பாதியில் இருக்கும் சுவாரசியம் கிராமத்தின் கதைகளை சொல்ல ஆரம்பித்த பிறகு கொஞ்சம் குறையத்தான் செய்கிறது.

"துயர்கொண்டு அழுவதற்கு முந்தைய கணம் உதடுகள் துடித்துக் கண்கள் கலங்கி முகத்தசைகள் இழுபடுவதைவிடக் கவர்ச்சியான தோற்றம் பெண்ணுக்கு வாய்த்துவிட முடியாது" என்ற வரி எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. பிறகு ஒரு அத்தியாயத்தில் இடம்பெற்றிருக்கும் கவிதையில் வரும் முழுமை குறித்த வரிகள் அருமையாக வந்திருக்கிறது

" கால் வளைந்து உடல் சூம்பி முலை வற்றி முகம் சுருங்கி நிற்பவள் ஓரழகு.  உடல் நிமிர்ந்து விழி சரிந்து தோள் நிமிர்த்தெழுபவள் மற்றோரழகு.

சீழ் ஒழுகி உடல் கிழிந்து தோல் சுருங்கி பற்களின்றி சிரிப்பவளே. முகம் பொலிய உடல் ஒசிய முலை நிமிர விரைவடியில் நடப்பவளே

குறையென ஏதுமுண்டோ பெண்ணில் முழுமை முழுமை முழுமை முழுமையென ஏங்குகிறதடி நெஞ்சு"

பிறகு பாம்பு மாத்திரையை உவமையாக்கும் வருணனைகள் . "பல நூறு பாம்பு மாத்திரைகளை ஒன்றாக வைத்துக் கொளுத்தியது போல, தடித்துக் கருத்த பனைமரங்கள் அந்தக் குறுகிய சாலையை நோக்கிக் குனிந்திருந்தன. வெகு நேரம் உற்றுப் பார்த்தால் மேலே வந்து விழுந்து விடும் என்ற பயத்தினை ஏற்படுத்தக்கூடியவை. நிறைந்த கருமையில் எச்சில் துப்பியது போல, நாங்கள் பயணித்த பேருந்து அந்தச் சாலையில் ஒளியையும் ஒலியையும் கலங்கடித்துச் சென்றது.பேருந்துக்கு வெளியே இருள் அடர்த்தியாகத் திரண்டிருந்தது. முழித்துப் பார்க்கும் கண்களென இடையிடையே தென்பட்ட குடிசைகளின் வெளிச்சம் என்னை அதிரச் செய்து கொண்டிருந்தது. வெளிச்சங்கள் தென்படாமலாகி அடர் இருள் சூழ்ந்துகொண்டபோது தனித்து விடப்பட்டவன் போல உணர்ந்தேன்" 

"ஒன்றைச் செய்து முடிக்கும்போது அது எவ்வளவு அற்பமானதெனினும் அல்லது எவ்வளவு உயர்வானதெனினும் மனதில் எழும் நிம்மதி ஒன்றுதான் போல" என்று சுரேஷே சொல்வதுபோல ஒளிர்நிழலை முடித்தபிறகு ஒரு நிம்மதியையும், விடுபடலையும் அவர் உணர்ந்திருப்பாரென்று எண்ணுகிறேன். பொதுவாகவே வயது குறைவானவர்களின் புனைவைப் படிக்கும்போது பெரியவர்களுக்கு எழும் எண்ணம் " இவன்லாம் என்ன சொல்லிருக்கப் போறான்" என்பதுதான். பெரியவர்கள் என்றால் வயதானவர்களை மட்டும் எண்ணிக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. இருபத்து ஐந்து வயதில் இருப்பவர்களுக்கு இருபது வயது உள்ளவரே ஒண்ணும் தெரியாத சின்னப்பையன்தான். ஆனால் நாற்பது வயதுள்ளவர் இருபத்தி ஐந்து வயதுள்ளவரை நோக்கி இதைச் சொன்னால் இருபத்தி ஐந்து வயதுள்ளவர் பொறுத்துக்கொள்ளமாட்டார். ஆக மனித இயல்பாக, அகங்காரமாக மாறியிருக்கும் இந்தத் தன்மைகளைக் கடந்து சுரேஷ் பிரதீப்பை எவரும் வாசிக்கலாம். வயது வெறும் எண் என்பதை நிரூபிப்பவர்களில் சுரேஷும் ஒருவர். சக வயது இளைஞரான சுரேஷ் பிரதீப்பை கொஞ்சம் பொறாமையோடு பார்க்கும் அதே நேரத்தில் அவருடைய இந்த முதல் முயற்சிக்காக அவரை மனதார வாழ்த்துகிறேன். ஒரு நம்பிக்கைக்குரிய படைப்பாளியாக அவரை நிச்சயம் குறிப்பிடலாம்.

Wednesday, 22 November 2017

உதிர்தல் - கதை

மிகச் சிறிதாக சுதா புன்னகைத்தாள். நிமிர்ந்து பார்க்கவில்லை எனினும் என்னால் உணர முடிந்தது.

நிமிர்ந்த போது அம்முகத்தில் இருந்த புன்னகை அழுத்தி துடைக்கப்பட்டிருந்தது.

"என்னடி" என்றேன். ஒன்றுமில்லை என தலையசைத்தாள்.

"சொல்ல வந்தத சொல்லு"

"அம்மா கூப்டிச்சி"

"என்னையா?"

"என்ன"

"போவேண்டியது தான"

"பயமாருக்கு"

"அடிக்கமாட்டா போ"

"அடிச்சான்னா"

"நீ என்னைய வந்து அடி"

"செரி"

தலையை நொடித்தபடி சுதா ஓடிவிட்டாள். எனக்கு கவனம் குவிவதற்கு சற்று நேரம் பிடித்தது. கொஞ்ச நேரத்தில் சுதா அழும் சத்தம் கேட்டது. பின்னால் ராகினியின் "ம்" என அதட்டும் குரல். சுதா அழுதபடியே ஓடிவந்து "உன்னாலதான் உன்னாலதான்" என என்னை அடிக்கத் தொடங்கினாள்.

"சும்மா தான உட்காந்துட்டு இருக்க. அவளுக்கு ப்ராஜெக்ட் ஒர்க் பண்ண ஹெல்ப் பண்ணா என்ன" என எரிச்சலுடன் கேட்டபடி அலுவலகம் புறப்பட்டுச் சென்றாள். நானும் புறப்பட வேண்டும் வேலையை ராஜினாமா செய்வதற்காக. அந்த எண்ணம் ஒரு குதூகலத்தை அளித்தது. அந்த குதூகலம் வேலையை விட்டு வெளியேறுவதால் மட்டுமல்ல என்று உணர்ந்த போது அது ராகினியை நினைத்துதான் எனப் புரிந்தது. மணமாகி ஐந்து வருடங்கள் ஆகியும் ஆறு மாதங்களுக்கு மேல் ஒரு வேலையிலும் தரித்திருக்க முடியாத என்னை அவள் ஒன்றுமே கேட்டதில்லை. என்னைப் பற்றி பிறரிடம் குறையோ பெருமையோ அவள் பட்டுக் கொண்டதில்லை. நான் அவளின் ரகசியம் என நம்பிக் கொள்வதில் ஒரு திருப்தி ஏற்படத்தான் செய்கிறது.

சுதாவை பள்ளியில் விட்டபின் அலுவலகம் செல்லவும் மனம் வரவில்லை. ராகினியின் அலுவலகத்திற்குச் சென்றேன்.

"எதுக்கு வந்த" என காலையில் முறைத்துச் சென்றதன் தொடர்ச்சியை முகத்தில் தேக்கியவாறு சட்டென கேட்டாள்.

"சும்மா பாக்கதான்"

"பணம் வேணுமா"

"இருந்தா கொடு"

"ஃபைவ் ஹண்ட்ரட் தான் இருக்கு. மேல வேணுன்னா விட்ரா பண்ணிக்க" என ஒரு ஏ.டி.எம் கார்டை நீட்டியபின் பாஸ்வேர்ட் "சுதாவோட பர்த் டேட் அண்ட் மன்த்" என்றாள்.

நான் குழம்புவதைக் கண்டதும் "ஞாபகம் இல்லல்ல" என வெறுப்புடன் சிரித்தாள்.

நான் சொன்னேன். ஆனால் அவள் புன்னகைக்கவில்லை. திரும்பிச் சென்றவளை கூப்பிடத் தோன்றியது. ஆனால் அலுவலகம் வந்துவிட்டேன்.

"வாங்க சார். இன்னிக்கும் லேட்டா" என்றபடியே என் மேலாளர் முன்னே வந்தார்.

"நான் ரிசைன் பண்றேன் முரளி" என்றேன்.

சட்டென முகம் மாறி "ஏண்டா" என்றவன் "காஃபி ஷாப் போவலாம் வா" என்றான்.

"வேண்டாம்"

"என்ன பிராப்ளம் உனக்கு"

"நத்திங்"

"செகண்ட் தாட்?"

"இல்ல"

அவன் தோள் கழுத்தை நெருங்கி வருமாறு உயர்த்தினான். நான் வெளியேறினேன்.

அலுவலகத்தை விட்டு வெளியேறியபோது மனம் வெறுமை அடைந்திருந்தது. மீண்டும் ராகினியின் அலுவலகத்தில் போய் அமர்ந்தேன். ஆனால் அவளை அழைக்கவில்லை. இரண்டு மணி நேரமாக தலையை தொங்கப் போட்டுக் கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கும் என்னை அந்த வரவேற்பாளினி சற்றே வித்தியாசமாக பார்த்தாலும் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. மதிய நேரம் அவளும் எழுந்து சென்றுவிட அவ்விடம் முழு வெறுமையை அடைந்தபோது ராகினி என்னை நோக்கி விரைவாக வரும் காலடிகளைக் கேட்டேன். நான் நிமிர்ந்து அவள் முகத்தை பார்க்கும் முன்னே என்னை அறைந்தாள்.

"கெளம்பு" என்றாள்.

நான் தயங்க "நான் ஹாஃப் டே லீவ் சொல்லிட்டேன்" என்றாள்.

வீட்டிற்கு வந்ததும் கைப்பையை சோஃபாவில் வீசிவிட்டு உதட்டில் அழுகையைத் தேக்கியபடி தலையை கைகளால் தாங்கியபடி அமர்ந்துவிட்டாள்.

நான் "அம்மு" என அவள் கைகளைத் தொட்டேன்.தட்டிவிட்டாள். நான் அவளெதிரே தலை குனிந்து அமர்ந்திருந்தேன். அவிழ்ந்த கூந்தலை முடிந்து கொண்டு எழுந்து என்னருகே வந்து இரண்டு முழுக்கைகளாலும் சவரம் செய்யப்படாத கன்னங்களை அணைத்து அவளை நோக்கி என் முகத்தை தூக்கி "என்னம்மா ப்ராப்ளம் உனக்கு" என்றாள்.

என் முகம் கோமாளியைப் போல அவன் கைகளால் நடுவில் சப்பையாகப் போயிருந்தது. அதோடு கன்னங்களை அழுந்தப் பற்றியிருந்தாள். நான் இடவலமாக அவள் கைகளுக்குள் இருந்த என் தலையை அசைத்தேன். கைகளைத் தளர்த்தி நெற்றியில் முத்தமிட்டாள். நான் முகத்தில் எந்த உணர்வு மாற்றத்தையும் காட்டவில்லை போல. கனிவுடன் இருந்த அவள் முகத்தில் மீண்டும் கோபமும் சலிப்பும் படரத் தொடங்கியது. அவள் ஆர்வமில்லாமல் என்னருகே அமர்ந்தாள். நான் அவளது இடக்கையை எடுத்து என் கைகளுக்குள் வைத்துக் கொண்டேன். அதை அவள் கவனிக்காதது போல அலைபேசியை கிளறிக் கொண்டிருந்தது எனக்கு ஏனோ ஒரு உரிமையுணர்வை அளித்தது.

மீண்டும் "அம்மு" என்றேன்.

"டேய் எதுன்னா சொல்றதுன்னா சொல்லு. இல்லன்னா சும்மாரு. சும்மா அம்மு நொம்முங்காத எரிச்சலா இருக்கு" என்றாள்.

"சரி" என்று அவள் கையை விட்டுவிட்டேன்.

"டயர்டா இருக்கியா" என்றேன் சில நிமிட மௌனத்திற்குப் பிறகு.

"ம்?" என கேள்வியுடன் என்னைப் பார்த்தாள்.

பிறகு "ஆம்" என தலையசைத்தாள். அதன்பிறகு நான் ஒன்றும் கேட்கவில்லை. கொஞ்ச நேரத்தில் அலைபேசியில் ஏதோ வேகமாக எழுதியபடியே என் மேல் சாய்ந்தாள். கொஞ்ச நேரத்தில் தோளில் சாய்ந்தவாறே உறங்கிப் போனாள். சோஃபாவில் தலையணையை எடுத்து வைத்துவிட்டு அவள் கைப்பையில் வீட்டை உள்ளிருந்து திறப்பதற்கான மற்றொரு சாவி இருப்பதை உறுதி செய்து கொண்டு சுதாவை அழைப்பதெற்கென பள்ளிக்குச் சென்றேன்.

"அம்மா வரலயா"

"வீட்ல இருக்கா"

"நீ ஏன் வந்த?"

"அம்மா தூங்குறா"

"நீ எதுக்கு வந்த"

"வரக்கூடாதா"

"காலையில அடிச்சா அம்மா சாய்ங்காலம் ஐஸ்க்ரீம் வாங்கித் தரும்"

"ஃபோன் பண்ணி கேப்பமா?"

"தூங்குறான்னு சொன்னியே"

அவளுக்கு இரண்டு எனக்கு இரண்டாக நான்கு ஐஸ்க்ரீம்கள் தின்ற பிறகு "அப்பா இன்னிக்கு என்னோட டீரீட்" என அவள் புத்தகப் பையிலிருந்து ஒரு இருநூறு ரூபாய் நோட்டை எடுத்தாள்.

நான் சற்று துணுக்குற்று "அம்மா கொடுத்துச்சா" என்றேன்.

"ஆமா. இத கேட்டதுக்குதான் என்னைய அடிச்சது"

"நீ ஏன்டி அம்மாட்ட இதெல்லாம் கேக்குற"

"எப்படியும் நீதான் என்ன அழைக்க வருவேன்னு காலைலேயே தோணுச்சு"

அவள் வயதுக்கு அந்த தோணல் எல்லாம் அதிகமெனப்பட்டது.

வீடு பூட்டியிருந்தது. ஆனால் அவள் வீட்டில் இல்லை. இன்றுவரை தேடிக்கொண்டுதான் இருக்கிறோம். ராகினி வீட்டுக்குத் திரும்பவேயில்லை. அதன்பிறகு கிடைத்த வேலையை நான் விடவேயில்லை.