Tuesday, 19 September 2017

நாயகிகள் நாயகர்கள் என் முதல் சிறுகதை தொகுப்பு

அறுந்துவிழும் நுண்திரைகள்

நாயகிகள் நாயகர்கள் சிறுகதை தொகுப்பின் முன்னுரையிலிருந்து சில வரிகள்

தொடர்ச்சியாக சமூக ஊடுகலப்பும் குறையும் இடைவெளிகளும் குனிந்தோ அண்ணாந்தோ பார்த்து நாம் "பிறன்" என விலக்கி வைத்திருந்தவர்களை கொஞ்ச நேரத்திற்கோ நீண்ட நாட்களுக்கோ நம் பயண வாகனத்தில் ஏற்றியாக வேண்டிய அவசியத்தை கொண்டு வந்திருக்கின்றன. இந்த சூழலில் அந்த நெருக்கம் நம் மனதில் நேர்மறையாகவோ எதிர்மறையாகவோ சலனங்களை உருவாக்குவது தவிர்க்க முடியாததே.

அவற்றை பதிவு செய்வதன் வழியாகவே கடந்து செல்ல முடியும் என்ற தீர்மானமான நம்பிக்கையை இலக்கியம் கொடுத்துக்கொண்டே இருக்கிறது. ஒவ்வாமையை உருவாக்குகிறவற்றை புரிந்து கொண்டாலன்றி சற்றேனும் நியாய உணர்வு கொண்ட மனிதன் நிம்மதியாக வாழ்ந்து விட முடியாது என்ற நிதர்சனத்தை ஏற்றுக் கொண்டே ஆகவேண்டியிருக்கிறது.

வெகு தூரத்தில் இருந்து மட்டும் ஒவ்வாமைகளும் விலக்கங்களும் நம்மை வந்தடைவதில்லை. தொடர்ந்து நம்மை நாம் வெளிப்படுத்திக் கொண்டேஇருக்கிறோம். தொடர்ச்சியாக நமக்கு இடையேயான நுண்திரைகள் அறுபட்டு விழுந்தவண்ணமே உள்ளன. அறிந்தவர்களையே இன்னும் கொஞ்சம் கூடுதலாய் அறிய நேர்வதால் ஏற்படும் நிலையின்மை இத்தனை நாள் அறிந்தவர்கள் என எண்ணி இருந்தவர்கள் வேறொருவறென மாறி நிற்பதைக் காண்கையில் அடையும் துணுக்குறல் என ஒவ்வொரு கணமும் அறிந்த ஒரு மனிதன் ஒரு மனிதன் மட்டுமல்ல என்பதை தொடர்ந்து உணர்ந்து கொண்டே இருக்கிறோம். இத்தொகுப்பில் பெரும்பாலான கதைகளில் அறுபட்டு விழுவது அந்த நுண்திரை மட்டும்தான். அத்தகைய நுண்ணியவற்றை சொல்வதே இன்றைய நாளில் சிறுகதையின் பங்களிப்பென இருக்க இயலும். இத்தொகுப்பில் உள்ள கதைகள் அதையே செய்கின்றன.

நாயகிகளை நாயகர்களை வளர்த்தெடுத்த என் அண்ணன் கௌதமனுக்கு அன்புடன் இந்நூலினை சமர்ப்பிக்கிறேன்


நூலினை வாங்க


https://www.nhm.in/shop/9789386737137.html

Saturday, 9 September 2017

காலச்சுமை - ராஜ் கௌதமன்

நவீன இலக்கியத்தின் முக்கியமான ஒரு பொதுக்கூறாக குறிப்பிடப்படுவது தனிமனிதனுக்கு அதில் கொடுக்கப்படும் முக்கியத்துவம். டால்ஸ்டாயின் எழுத்துக்களிலேயே அப்பண்பினை காண முடியும். அவருடைய புத்துயிர்ப்பு நாவலில் அரசமைப்பின் உச்சப் பதவிகளில் இருப்பவர்களின் மீது நெஹ்லூதவ் கொள்ளும் எரிச்சலை இப்பண்பிற்கு உதாரணமெனச் சுட்டலாம். அமைப்புகளால் கைவிடப்பட்ட அல்லது கண்டுகொள்ளப்படாதவர்களால் ஆனது அசோகமித்திரனின் படைப்புலகம். தற்கொலை செய்து கொள்ளுதல் எனும் உளவியல் சிக்கலில் சிக்கித் தவிப்பவள் அடுத்த வீடு கிடைக்குமா என நடைமுறைச் சிக்கலுக்குத் தள்ளப்படுவது (தண்ணீர்), தேசப்பிரிவினை நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் போது பக்கத்து வீட்டு இஸ்லாமியர் ஒரு இந்து வீட்டிற்குள் நுழைந்து தண்ணீர் டேப்பை கடுமையாக பேசிவிட்டு சாத்திச் செல்வது (18வது அட்சக்கோடு)என ஒருபுறம் அபத்தமாகவும் மறுபுறம் அமைப்பின் மீதான தனிமனித எள்ளலாகவும் வெளிப்படுவது அமைப்புகளுக்கும் தனிமனிதனுக்குமான தொடர்பே.

தமிழின் இயல்புவாத எழுத்தின் மிகச் சரியான முன்னோடியாக கொள்ளப்படும் பூமணியின் எழுத்துகளில் சலிப்பூட்டும் அத்தியாயங்களை இப்பின்னணியில் வைத்து நன்றாகவே புரிந்து கொள்ள முடியும். அழகிரிப் பகடையின் வாழ்வை சித்தரித்துச் செல்லும் பிறகு நாவலின் வழியாக பூமணி முன் வைக்கும் அடங்கலான அதேநேரம் கூரிய சமூக விமர்சனம் தனிமனிதனின் நியாய உணர்வுகளை நுண்மையாக அசைத்துப் பார்ப்பது. நவீன இலக்கியம் அந்தரங்க வாசிப்புக்குரியது எனும் போது அதனிடமிருந்து எதிர்பார்க்கப்படும் விளைவுகளும் அந்தரங்கமானதாகவே இருக்க இயலும். நவீன இலக்கியம் குறிப்பாக இயல்புவாத படைப்புகள் சலிப்பூட்டுவதற்கு முக்கிய காரணம் அவை சுவையான நீதிக்கதைகளைச் சொல்லவோ போதிக்கவோ உத்தேசிக்கப்பட்ட வடிவம் கிடையாது என்பதுதான்.

ராஜ் கௌதமனின் காலச்சுமையை இந்தப் பின்புலத்தின் வழியாகவே நான் புரிந்து கொள்கிறேன். அங்கதம் மிகுந்த தன் வரலாற்றுத் தன்மை கொண்ட படைப்பு. இப்படைப்பில் இழையோடும் அங்கதம் இயல்பாகவே விரைவான வாசிப்பனுபவத்தைத் தருகிறது. பெரும்பாலும் பேச்சு நடையிலேயே உரைநடையை அமைத்துக் கொண்ட நாவல். சாதாரண பேச்சு நடையை ஆர்வத்துடன் வாசிக்கத் தகுந்ததாக மாற்றி விடுகிறார் ராஜ் கௌதமன். விரிவான வாசிப்பும் பேச்சு மொழியை கூர்ந்து கவனிக்கும் திறனும் வெளிப்படும் ராஜ் கௌதமனின் மொழியில் "பெரிதாக" ஒன்றும் நடைபெறாத இந்த நாவலை விரைவாக வாசிக்க வைக்கின்றன. ஆனால் ஆசிரியர் உத்தேசிக்கும் தருணங்கள் மிக்கூர்மையாக இப்பேச்சு மொழியில் வெளிப்படுவது அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்துகிறது.

பறையர் சாதியில் பிறந்து ஆர்.சி கிறிஸ்துவனாக வளரும் சிலுவைராஜ் தன்னை ஒரு மனிதனாக வாழ்வில் நிலைநிறுத்திக் கொள்வதும் அவனுடைய தேடலும் துயரும் மகிழ்ச்சியுமே இந்த நாவலின் கதையோட்டத்தை உருவாக்குகின்றன. சிக்கலற்ற நேரடி கதை சொல்லலை எடுத்துக் கொண்டு அதன் வழியாகவே தன் மொழியின் மூலம் மனிதர்களின் மன அடுக்குகளுக்குள் புகுந்து பயணிக்க வைக்கிறார் ஆசிரியர்.

பின் நவீனத்துவத்தின் தனிமனிதன்

சிலுவைராஜ் காரைக்காலில் ஒரு கல்லூரியில் துணைப் பேராசிரியராகச் சேர்வதுடன் நாவல் தொடங்குகிறது. நாவல் முழுக்கவே வாழ்வை விலகி நின்று அணுகும் சிலுவையின் நக்கல் மொழி வெளிப்பட்டபடியே இருக்கிறது. வாசிக்கத் தொடங்கும் போது எளிய தன் வரலாற்று நடை போல தோற்றம் தரும் மொழி பக்கங்கள் நகரும் போது தனக்கான கூர்மையைக் கண்டடைந்து விடுகிறது.

வரலாற்றால் கைவிடப்பட்டனாக உணரும் ஜோசப் ஜேம்ஸ்(ஜே ஜே சில குறிப்புகள்), சந்திரசேகரன்(18 வது அட்சக்கோடு) போன்றவர்களின் சலிப்பும் நம்பிக்கையின்மையும் சிலுவையிடம் இல்லை. எளிய மனிதர்கள் எப்போதும் இப்படி கைவிடப்பட்டவர்களாக எளிய சூத்திரங்களைக் கொண்டு வாழ்வை புரிந்து கொள்கிறவர்களாக இருக்கிறார்கள் என்பதை நகைப்புடன் நோக்கும் ஒரு பின்நவீனத்துவ தனியனின் வருகையை சிலுவை தெளிவாகவே அறிவிக்கிறான்.

இந்நூலில் இழையோடும் சாதி குறித்த சாடல்களும் இத்தகையை அபத்தப் பின்னணியிலேயே நிகழ்கிறது. கழிவறையை அசுத்தப்படுத்துவதை சுட்டிக்காட்டும் போதும் தன்னெழுச்சியுடன் அவன் உளறும் போதும் அவன் எல்லைகள் உணர்த்தப்பட்டு அவமானப்படுத்தப்படுகிறான். நாவலின் நடை மாறும் போதெல்லாம் உணர்வு நிலைகளும் மாறிச் செல்கின்றன. கல்லூரிக்கு புதிதாக பொறுப்பேற்கும் பிராமண முதல்வரை அறிமுகம் செய்யும் பகுதிகள் அதிகாரத்துக்கே உரிய இறுக்கத்தையும் இலக்கியம் சார்ந்த பகுதிகள் சரளமாக (இலக்கியம் வாசிப்பவர்களுக்கு மட்டும்?) வாசித்துச் செல்லக்கூடியதாகவும் மகள்களை பறிகொடுத்து சிலுவை தவிக்குமிடங்களில் அதீத நெகிழ்வுடையதாகவும் மொழி மாறுகிறது.

காலூன்றுதல்

தமிழகத்தில் தலித் சொல்லாடல்கள் உருவாக ஆரம்பித்த சென்ற நூற்றாண்டின் இறுதிப் பகுதியில் அதுவொரு உத்தேசமான பொதுச் சமூகத்தால் தலித்துகள் நோக்கி வீசப்பட்டதாகவே இருந்தது. பொதுச் சமூகம் உருவாக்கிய விழுமியங்களால் கைவிடப்பட்டவர்கள் என்பதால் "எதிர் விழுமியங்கள்" கொண்டவர்களாக அவர்கள் இருக்க வேண்டும் என்பது போன்ற அறைகூவல்கள் எழுந்திருக்கின்றன. ஆகவே கொச்சையாக பேசுவது அசுத்தமாக இருப்பது போன்றவை புரட்சிகர அடையாளங்கள் போல முன்வைக்கப்பட்டன. இந்தக் கதையாடல்களில் இருந்து விலகி உருவான பூமணயின் "பிறகு" நாவலே இன்றுவரை வாசிக்கவும் விவாதிக்கவும் படுகிறது. அந்த நாவலின் மையக்கதாப்பாத்திரமான அழகிரி பகடை ஒரு பிரச்சார பாத்திரமாக முன்வைக்கப்படவில்லை. தன் எல்லைகளை அறிந்தவனாக தன் கௌரவத்திற்கு இழுக்கு வருகையில் சினம் கொள்கிறவனாக குடும்பத்தின் மீது அக்கறை உடைய ஒரு தகப்பனாக கணவனாக ஒரு உத்தேச "நவீன" மனிதனின் அத்தனை குணமும் கொண்டிருக்கிறான்.

ராஜ் கௌதமனின் சிலுவைராஜை அழகிரியின் அடுத்தகட்ட பரிணாம வளர்ச்சியாகப் பார்க்கலாம். கிறிஸ்துனான சிலுவை இட ஒதுக்கீட்டு சலுகை பெறுவதற்காக (மீண்டும்?) இந்துவாகிறான். அவனைப் போலவே அரசு வேலை செய்யும் அவன் சாதிப் பெண்ணொருத்தியை மணக்கிறான். அவன் பணிபுரியும் இடமான காரைக்காலில் தான் நாவலின் களத்தின் பெரும்பகுதி அமைந்துள்ளது. மணம் புரிந்து கொள்ளும் சிலுவை ஒரு சராசரி மத்திய தர இந்தியன் அனுபவிக்கும் அத்தனை இடையூறுகளையும் சந்திக்கிறான். அவனது முன்னேற்றம் சொந்தங்களிடம் குடும்பத்திடம் நண்பர்களிடம் ஏற்படுத்தும் பொறாமையும் எரிச்சலும் மிக நேர்த்தியான சொற்களில் வெளிப்படுகின்றன. வீடு மாற்றி அலைகிறான் சொந்த வீடு கட்டுகிறான் சென்ற நூற்றாண்டின் கௌரவ அடையாளங்கள் ஒவ்வொன்றும் அவனை நோக்கி வருகின்றன.

இப்படி இயல்பான தன்வரலாற்றுத் தன்மை கொண்ட படைப்பை ஒரு பின் நவீனத்துவ நாவலாக்குவது ஆசிரியரின் சமூகப் பிரக்ஞையே. அவன் தானொரு பறையன் என்பதை இயல்பாக வெளிப்படுத்த முடிவதில்லை. தன்னுடைய பெண் தன்னிடம் வந்து சாதியைக் கேட்கும் போது தடுமாறுகிறான். தன் தங்கையை சாதி காரணமாக அவள் கணவனே கொலை செய்யும் போது மௌனமாக திகைத்துப் போய் திரும்புகிறான். நவீன லட்சியவாதங்களுடனும் பழமையுடனும் பொருந்த முடியாமல் சிலுவை தத்தளித்தபடியே இருக்கிறான். அதேநேரம் அவன் வாழ்வு மெல்ல மெல்ல ஒரு நவீன இந்தியனின் வாழ்வாக பரிணாம வளர்ச்சி பெற்றபடியே உள்ளது.

அவன் தன்னுடைய முனைவர் பட்ட ஆய்வுக்கதையை சொல்லும் பகுதிகளும் ஆர்வமூட்டுகின்றன. பொதுவாக உயர்சாதி ஆய்வு வாழிகாட்டி தாழ்ந்த சாதி ஆய்வாளனுக்கு இடையே இருக்கும் பாகுபாடுகள் ஏதுமின்றியே பெண்ணான அவனுடைய வழிகாட்டி பழகுகிறார். ஆனால் அவருடைய ஆணவம் காலத்தில் சற்று பின் தங்கிய பார்வையால் சீண்டப்படும் இடம் நுண்மையாக சொல்லப்பட்டுள்ளது. அவ்விடத்தில் ஒரு கணம் அந்த உயர்ந்த தாழ்ந்த அடையாளங்கள் சட்டென தலைகீழாகின்றன. அவரை ஒரு பெண்ணாக "பின் தங்குதலுக்கு" வேறொரு சொல்லாடலை உருவாக்குவதாக அத்தருணம் மாற்றிவிடுகிறது. வழக்கமாக சொல்லப்படும் பொத்தாம் பொதுவான சமூக அநீதிக் கதைகளில் இருந்து விலகி யதார்த்தத்திற்கு அணுக்கமானதாக நிற்கிறது இப்படைப்பு.

இப்படைப்பின் குறை என்பது எவ்வளவு அங்கதத்துடன் வெளிப்பட்டாலும் ஆசிரியரின் குரலோங்குதல் நடைபெறுவதை தவிர்க்க முடியாமல் இருப்பதே. ஜெயமோகனின் காடு நாவல் தான் கதை சொல்லியால் முழுக்கதையும் சொல்லப்படுவது போல அமைக்கப்பட்டு நான் வாசித்த முதல் நாவல். ஆனால் அந்த நாவலுக்குள்ளாக ஒலிக்கும் கதை சொல்லியின் குரல் குட்டப்பன் அய்யர் நீலி கதை சொல்லியின் தாய் என அழுத்தமாக உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் "மற்றவர்களால்" சமன்செய்யப்பட்டிருக்கும். ஆனால் காலச்சுமையில் சிலுவைராஜின் பார்வையிலேயே மற்றவர்கள் வந்து செல்வது பிரக்ஞையுடன் உத்தேசிக்கப்பட்டதாகவே இருந்தாலும் அது நாவலுக்கான விரிவினை அளிப்பதைத் தடுக்கிறது. அதை சிலுவைராஜின் "அறிவும் அனுபவமுமே" வாசகனிடமிருந்து மறைக்கிறது. ஆனால் இந்த நாவலின் சொல்லாடல்கள் புழங்கு மொழியாக மாறும் இன்னும் சில ஆண்டுகளில் இது ஒரு குறையாகவே தென்படும்.

சாதி ஒரு தனிமனிதனுடன் கொள்ளும் உறவை செயற்கையான நாடகீயத் தருணங்கள் வழியே அல்லாமல் ஒரு இயல்பான வாழ்க்கைப் போக்கின் அறிவால் புரிந்து கொள்ளக்கூடிய அசூசை தரக்கூடிய ஒரு பழம்பொருளாக மட்டும் கண்டிருப்பது இப்படைப்பு உருவாக்கும் தனிப்பட்ட தரிசனமாக எனக்குப்படுகிறது. அதேநேரம் சாதியை மையப்பொருளாக்காமல் மறைக்கப்பட வேண்டிய விட்டு ஓடியாக வேண்டிய ஒன்றாக பதற்றம் தருவதாக மாற்றிக் காட்டியிருப்பதும் இந்நாவலின் சிறப்பு.

ஒவ்வொரு மனிதனும் தன்னை ஒரு சமூக மனிதனாக அடையாளம் கண்டு கொள்ளும் போது அவன் விட்டு ஓடியாக ஒன்று இருக்கவே செய்கிறது. அவன் உடலாக பின்னணியாக பால் தேர்வாக லட்சியமாக ஏதோவொன்று அவனைப் பதற்றப்பட வைத்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. அப்பதற்றமே அவன் மீதான சுமையாகப் படிகிறது. அவனால் விலக்க முடியாதவற்றால் விட்டு ஓடிவிட முடியாதவற்றால் ஆனதாக அவன் உலகம் மாறும்போது சுமையேறிய ஒரு மனிதனாக அவன் மாறிப்போகிறான். சிலுவை தன் முயற்சியால் அறிவால் குடியால் தனிமையால் தனித்தன்மையால் வாழ்வு முழுக்க அவன் தவிர்க்க நினைப்பதை தவிர்த்தபடியே இருக்கிறான். இறுதியில் பறவைகளை ரசிப்பதில் அவன் மனைவிக்கு குழந்தையாவதில் தன் நிறைவினைக் கண்டடைகிறான்.

Sunday, 27 August 2017

அயோத்திதாசர் ஒரு அறிமுக உரை!!

நண்பர்களுடனான ஒரு மாலை உரையாடலை பதிவு செய்தது மட்டுமே இது. அமேரிக்கா தேர்தல் முறை பற்றிய தகவல் மட்டும் முழுமையாக உறுதி செய்யப்படவில்லை. மற்றபடி ஒரு முறையான உரையாற்றும் எண்ணத்தோடு தொடங்காததாலும் என்னுடைய சட்டைப்பையில் கிடந்த அலைபேசி இவ்வுரையை பதிவு செய்ததாலும் திறந்தவெளி உரை என்பதாலும் ஒலிப்பதிவின் தரம் குறைவாகவே இருக்கும். எனினும் என்னை என் குரல் வழியாக நண்பர்கள் அறிய வழி வகுக்கும் என்பதால் இதை வலையேற்றுகிறேன்.

அயோத்திதாசர் அறிமுக உரை

Tuesday, 15 August 2017

ஆசிரியர் சொல்

ஒளிர்நிழல் வெளியாகி மூன்று மாதங்கள் ஆகப்போகின்றன. இந்த நாவலின் முதல் வாசகரான மேரி எர்னஸ்ட் கிறிஸ்டி நாவலை வாசித்து மெய்ப்பு பார்த்த ஹரன் பிரசன்னா மற்றும் பேராசிரியர் டி.தருமராஜ் ஆகியோர் மட்டுமே நாவல் குறித்து தங்கள் பார்வையை விரிவாக என்னுடன் பகிர்ந்து கொண்டனர். வாசிப்பதற்கு மெல்லிய சவாலை அளிக்கும் படைப்பு என்பதால் ஓரளவு இலக்கிய வாசிப்பு உடைய நண்பர்களிடம் இருந்தே எதிர்வினையை எதிர்பார்த்தேன். பின்னர் அவர்களுக்கும் புரிந்து கொள்வதில் சிக்கல் இருக்கும் போல என மிதப்பாக எண்ணிக் கொண்டேன். நாட்கள் நகர்ந்த போது "படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்" மற்றும் "புரியவில்லை" என்ற இரு பதில்களே நண்பர்களிடம் இருந்து அதிகம் வந்தன(நான் கேட்காவிட்டாலும்😊).

ஆசிரியரின் இந்த நீண்ட விமர்சனம் நானடைந்த பேறு. அதேநேரம் எல்லா விமர்சனங்களுமே வாசகர்களை நோக்கியதே. ஆகையால் ஒளிர்நிழல் வாசிக்க விரும்பும் நண்பர்களுக்கு இந்த விமர்சனம் ஒரு புரிதலை அளிக்கும். வாசகனாக எனக்கும் இந்த விமர்சனம் எனக்கு அத்தகைய புரிதலை அளிக்கிறது.

http://www.jeyamohan.in/101425#.WZJ9PcvA7qA

Tuesday, 8 August 2017

ஒரு பழைய ஓட்டு வீட்டின் கதை

ஒரு பழைய ஓட்டு வீட்டின் கதை வெளியில் இருந்து சொல்லப்படும் போது ஆர்வமூட்டுவதாக இருக்கலாம். அதன் தோற்றத்தையும் வீழ்ச்சியையும் சரியான வார்த்தைகளில் படம் பிடித்து நிறைவோ துயரோ வேண்டிய அளவு உணர்ச்சிகளை ஊட்டலாம். ஆனால் ஒரு பழைய ஓட்டு வீட்டின் கதையை அவ்வீடு புதிதாக இருந்த போது அங்கு வளர்ந்த ஒருவனின் சொற்களில் அதுவும் அவ்வீட்டுக்குள் இருந்தே வெளிவரும் அவன் சொற்களில் கேட்பது சற்றே சங்கடம் தருவதாக இருக்கலாம். வெளியே அடர்த்தியாக மழை பெய்கிறது. இவ்வீடு ஒரு கிழ நாயைப் போல மழைக்கு அஞ்சி நெளிகிறது. இதை உங்களிடம் சொல்லிக் கொண்டிருப்பவன் அவ்வீட்டுக்குள் கிடந்த நெளிகிறான். உங்கள் கட்டிடங்களை அவை கட்டிடங்கள் என்ற உணர்வு எழும் முன் இடித்துவிடுங்கள் என்பது அவன் சொல்லும் போதனையாக இருக்கலாம். ஏனெனில் அவன் இப்போது ஒரு கட்டிடத்தில் இருக்கிறான். அவன் இந்த கட்டிடத்துக்கு எப்போது வந்தான் எனத் தெரியவில்லை. ஆனால் அவன் வீட்டை விட்டே சென்றிருந்தான். திரும்பி வருகையில் அந்த வீட்டில் கொஞ்சம் வீடும் அவன் அம்மாவில் கொஞ்சம் அம்மாவும் அவன் மனைவியில் கொஞ்சம் மனைவியும் எஞ்சி இருப்பார்கள் என அவனுக்கொரு நம்பிக்கை இருந்தது. ஆனால் அந்த நம்பிக்கைக்கு ஆதாரமாய் அந்த வீட்டைத் தவிர வேறெதையும் அவன் செல்லும் போது விட்டுச் செல்லவில்லை. அவன் அந்த வீட்டுக்கு திரும்பி வந்தது ஊரில் யாருக்குமே தெரியவில்லை. ஊரை விட்டு இப்போது அவன் வீடு தள்ளியிருக்கிறது. அவன் வீட்டுக்கு அருகில் இருந்த எந்த வீட்டிலும் இப்போது ஆட்கள் இல்லை. மேலு‌ம் அவை வீடாகவும் இருக்கவில்லை. இடிந்து நைந்து வரப்போகும் பெருமழையில் கரையக் காத்திருந்தன. இவன் வீடு அப்படியில்லை. சிக்கலான நோய்கள் கொண்டவனைப் போல அவன் வீடு மூச்சு விட்டுக் கொண்டிருந்தது. அது வீடாக இருந்த நாட்கள் அவன் நினைவுக்கு வருகின்றன.

எல்லாவற்றையும் துல்லியமாக நினைவுகூர அவன் விரும்பவில்லை. அவனால் அது முடியவும் இல்லை. அவன் விரும்பினால் இன்னும் கொஞ்ச காலம் உயிரோடு இருக்கலாம் என்பதைப் போலவே அவன் விரும்பினால் பல நினைவுகளை அவ்வீடு குறித்து மீட்டெடுக்க முடியும்.

அவன் அம்மா அவ்வளவு சந்தோஷமாக சாப்பாடு பரிமாறிய தினம் அவனுக்கு ஞாபகம் வந்தது. அது இந்த வீடு கட்டி முடித்து பால் காய்ச்சப்பட்ட தினம். அவள் முகத்தில் அன்றிருந்த சீற்றமும் பெருமிதமும் இன்று நினைத்தாலும் மனம் பொங்க வைக்கின்றன. அடுத்த நாளில் எந்த வெற்றியும் இருந்ததாக அவள் நம்பவில்லை. சிறு அலட்சியங்களை அவமானங்கள் என்றும் எண்ணியது அதே செறிவுடன் நடக்காதது தோல்வி என்றும் அவள் கற்பனை செய்தாள். எந்நேரமும் தொடுக்கப்பட்ட அம்பு போலவே இருந்தாள். அந்த வீடும் அப்படித்தான் இருந்தது. அதுவரை அவன் அம்மாவின் உடலில் தெரிந்த தயக்கம் இல்லாமல் ஆவதை அவன் கண்டான். திண்ணையில் நின்று அனைத்திற்கும் தீர்க்கமாக பதில் சொன்னாள். அப்பாவை "இங்க வாங்க" என சத்தமாக அழைத்தாள். சாலையில் நடந்து செல்கிறவர்களை அலட்சியம் மின்னும் விழிகளால் பார்த்தாள். தன் மதிப்பை யாரேனும் குறைக்க வேண்டும் என்ற ஆசை அவளிடம் எப்போதும் இருந்தது. அதன் வழியே அவர்களை பற்றிப் படர்ந்து படம் விரிக்க நினைக்கும் அவளுடைய ஆவலை அனைவரும் அஞ்சினர்.

அப்பா அந்த வீட்டுக்கு வந்த பிறகு எந்நேரமும் இருக்கும் பதற்றம் குறைந்தவர் ஆனார். செய்தித்தாள்களை விரித்துப் பிடித்து அரைமணி நேரத்திற்கும் மேலாக வாசிக்கும் அப்பாவை பார்க்க அவனுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. அம்மாவை அடிப்பதோ கெட்டவார்த்தைகளில் திட்டுவதோ கிடையாது. வீட்டுக்கு வரும் யாரையும் எதையும் உண்ண வைக்காமல் அனுப்புவதில்லை அவர். சத்தமாக சிரிக்கிறார் கூர்மையாக அனைத்தையும் கவனிக்கிறார்.

அவன் மாறிப்போகவே செய்தான். முதலில் வீட்டருகில் யாரும் இல்லாதது வருத்தம் தருவதாய் இருந்தது. ஆனால் அவன் வீட்டுக்கு அடுத்து விரியும் திடலில் தான் பசங்கள் விளையாட வருகிறார்கள். அதனால் இயல்பாகவே அவன் எல்லா விளையாட்டிலும் இணைத்துக் கொள்ளப்பட்டான். விளையாட்டுச் சாமான்கள் எல்லாமும் அந்த வீட்டிலேயே வைத்துச் செல்லப்பட்டன. அவன் வீட்டுக்கு அருகில் சில வீடுகளும் கட்டப்பட்டன. இருந்தும் அவன் வீட்டின் தனிமை அப்படியே அசைக்கப்படாமல் இருந்தது. அந்த வீட்டில் தான் ரம்யா சித்தி ஒருமுறை பாத்திரம் கழுவ வந்தவள் வீட்டுக்குள் டி.வி பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனை பிடித்து உடலோடு அணைத்து உதடுகளில் இறுக்கமாக முத்தமிட்ட பின் அழுது கொண்டே ஓடினாள். செல்வி அக்காவுக்கு அந்த வீட்டில் தான் குழந்தை பிறந்தது. சுமதியை முதன்முறையாக அவன் முத்தமிட்டதும் அங்குதான். நண்பர்களுடன் இணைந்தமர்ந்து கைகள் நடுங்க முதன்முறையாக மது அருத்தியதும் அங்குதான்.

வெளியூருக்கு படிக்கச் சென்ற போது அந்த வீட்டை மட்டுமே மீண்டும் மீண்டும் எண்ணிக்கொண்டான். நண்பர்களின் வீடுகளை பார்க்கும் போதெல்லாம் தன் வீட்டுடன் அதை ஒப்பிட்டு பெருமையோ சிறுமையோ அடைந்தான். படித்து முடித்த பின் காயத்ரியை கூட்டிவந்தபோது அவன் எவ்வளவோ மறுத்தும் அவள் அவனை தன்னுடன் முதன்முறை இணைத்துக் கொண்டதும் இந்த கூடத்தில் தான். அவளை மணமுடித்ததில் அப்பாவுக்கு வருத்தம் இருந்தது. மாரடைப்பில் இறந்து போனார். அதன்பிறகும் அவன் வீடு நன்றாகவே இருந்தது. காயத்ரியின் உறவினர்கள் அம்மாவின் உறவினர்கள் அவனுடைய மகன் மகள் என வீடு எந்நேரமும் சத்தமாகவே இருந்தது. அவனும் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் வீட்டுக்கு வந்துவிடும் வேலையிலேயே இருந்தான். அவனுக்கு எங்கோ ஒரு மூலையில் சலிப்பு தட்டியிருக்க வேண்டும். காயத்ரியை தவிர்க்கத் தொடங்கினான். அவளும் அதை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. பின்னர் யாருடனும் பேசாமல் ஆனான். குழந்தைகளை கொஞ்சுவதும் குறைந்து போனது. சரியாக வேலைக்குச் செல்வதில்லை. குடும்பம் நொடிக்கத் தொடங்கியது. எப்போதேனும் அவளைக்கூடும் போது அவளுடைய குழி விழுந்த கன்னங்களையும் சுள்ளி போன்று மாறியிருந்த கைகளையும் கண்டு வெறி கொண்டு அடிக்கத் தொடங்கினான். அவள் கைகளை முகத்துக்கு நேரே நீட்டிக் கொண்டு அழுவது மேலு‌ம் வெறுப்பைக் கொடுத்தது.

குழந்தைகள் உண்ணாமல் மெலிந்து கொண்டே வந்தன. அதை நினைத்தும் எரிச்சல் கொண்டான். அவன் எதை நினைத்து எரிந்தாலும் காயத்ரியை அணைத்துக் கொண்டான். குழந்தைகள் பார்க்கவே அவள் கெஞ்சுவதையும் பொருட்படுத்தாமல் உள்ளே இழுத்துச் சென்றான். கொஞ்ச நேரத்தில் அழுதபடி ஓடிவரும் அம்மாவுக்காக குழந்தைகள் காத்திருக்கத் தொடங்கின. ஒரு இறந்த குழந்தையை ஈன்றாள்.

மகனுக்கு மார்புச்சளி முற்றி வைத்தியம் பார்க்க பணமில்லாமல் ஆனபோது அவன் வீட்டை விட்டு ஓடிவிட்டான். பிச்சை எடுத்தான். ஓரினச்சேர்க்கை மூலம் அவனுக்கு கொஞ்ச நாள் பணம் கிடைத்தது.

"என் பிறப்புக்கு முந்தைய கணத்தை என்னால் ஊடுருவிப் பார்க்க முடிகிறது. எனக்கு அம்மா இருந்தாள். எனக்கு இரு அழகான குழந்தைகளும் ஒரு அற்புதமான மனைவியும் இருந்தார்கள். எங்களுக்கு அழகான ஒரு ஓட்டு வீடு இருந்தது. நாங்கள் ரொம்பவும் மகிழ்ச்சியாய் வாழ்ந்தோம்" என அவன் தன் பூர்வ ஜென்ம நினைவுகளாய் தன் குடும்பத்தைப் பற்றி சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். கண்கள் வெளித்தள்ளிய அந்த எலும்புருவுக்கு அப்படியொரு வாழ்க்கை இருந்திருக்கும் என யாரும் நம்பவில்லை.

அவன் மெல்ல மெல்ல அந்த வாழ்க்கைக்கு பழகிக் கொண்டான். கண்டதை தின்றும் கண்ட இடத்தில் உறங்கியும் அவனுக்கு ஒன்றும் ஆகவில்லை. அவன் உடலும் தேறியது. அவனுக்கு பெண்களும் எளிதாக கிடைத்தனர். எல்லா ஆறுகளிலும் மூழ்கி எழுந்தான். அவன் ஊர் என்ற போதம் இல்லாமலேயே அவன் ஊர் ஆற்றில் முழுகி எழுந்தான். எப்போதும் போராடி நீந்தும் அவன் உடல் அவ்வாற்றில் எளிதாக நீந்தியது. அவன் ஊரும் வீடும் அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தன. அதுவரை உடலில் இருந்த சமநிலையும் முகத்தில் இருந்த மகிழ்ச்சியும் காணாமல் ஆனது. நோயுற்றவன் போல அவன் முகம் இருண்டது. அவன் வீட்டை அவன் அடைந்த போது இருட்டிவிட்டிருந்தது.

வீட்டுக்கு கதவுகள் இல்லை. எறும்புகள் வீடு முழுக்க மண் அரித்து வைத்திருந்தன. பொருட்கள் என அவ்வீட்டில் ஏதுமில்லாதது அவனுக்கு நிம்மதியைக் கொடுத்தது. அடுத்த நிமிடமே பயம் வந்து மனதைக் கவ்வியத். பல கட்டுவிரியன் பாம்புகள் அவனைச் சுற்றி நெளிந்து கொண்டிருந்தன. அவனளவு நீளமும் அவன் கையளவு கனமும் கொண்ட நிறைய பாம்புகள்.

சமையற்கட்டின் மேல் பிணைந்து கிடந்த பாம்புகளை அகற்றிவிட்டு அக்கட்டையின் மேல் படுத்துக் கொண்டான். அவனுடைய துணிப்பையில் இருந்த கம்பளியை எடுத்துப் போர்த்திக் கொண்டான். பின்னர் அப்பையில் இருந்த எல்லா உடைகளையும் எடுத்துப் போர்த்திக் கொண்டான். நன்றாக மழை பெய்யத் தொடங்கியது. அந்த குளிரை அனுபவித்தபடியே கிடந்தான். அவன் படுத்திருந்த மேடையின் மழை ஒழுகவில்லை.

மனம் எப்போதும் அஞ்சித் தயங்கும் அந்தப்புள்ளியை இந்த உடற்சுகநிலை அசைபோடத் தொடங்கியது. ஒருவேளை அவன் காயத்ரியை வெறுக்காமல் இருந்திருந்தால். அம்மாவையும் குழந்தைகளையும் பிரியாமல் இருந்திருந்தால். போர்த்தி மூடி தூங்கும் அவனை அவள் மகள் ஒவ்வொரு போர்வையாக இழுத்து எழுப்புகிறாள். அவன் மகன் அவன் மேல் ஏறிக்குதிக்கிறான். குளித்த ஈரம் சொட்டும் தலையுடன் உடைமாற்றும் காயத்ரியின் உடல் மணம் மனதை கிளரச் செய்கிறது. அம்மா ஒருக்கி வைத்திருக்கும் பூஜை அறையினுள் நன்றாக குளித்து உடையணிந்தபடியே போய் அவனும் காயத்ரியும் பிள்ளைகளும் போய் நிற்கின்றனர். அவள் அவர்கள் நால்வருக்கும் விபூதி பூசி விடுகிறாள். கணவனை நினைத்து கலங்கும் அவள் கண்களை துடைத்துவிட்டு அணைத்தபடி அழைத்துச் செல்கிறாள் காயத்ரி. பாட்டி அழுவதற்கான காரணத்தை கேட்கும் குழந்தைகளை திசைமாற்றி அவன் வேறு பக்கம் அழைத்துச் செல்கிறான். அவன் கண்களும் பனிக்கின்றன.

ஆனால் அதை அவன் துடைத்த போது அவனை எழுப்ப ஆள் இல்லை. மழையில் நனைந்த பாம்புகள் உடற்சூடு தேடி ஊர்ந்து கொண்டிருந்தன. அந்த வீடு மெல்ல மெல்ல கரைந்து கொண்டிருந்தது. பாம்புகள் உடற்சூட்டினை கண்டு கொண்டன. அவற்றை அணைத்துக் கொண்டான். கடைசியாக அடித்த மின்னலில் அந்த வீட்டின் சிவப்பான ஓடுகள் கண்ணுக்குத் தெரிகின்றன.